"Talk hard!"

Percy Jackson & The Olympians: The Lightning Thief

Van Chris Columbus met Logan Lerman, Brandon T. Jackson, Alexandra Daddario, Jake Abel, Sean Bean, Pierce Brosnan, Steve Coogan, Rosario Dawson, Catherine Keener, Kevin McKidd, Joe Pantoliano en Uma Thurman

Nu Harry Potter zijn laatste toverdrankje voor ons brouwt met zijn Deathly Hallows part II in de zomer van 2011, is Hollywood al naarstig op zoek naar een waardige opvolger. Helaas zonder succes. De verfilmingen van Eragon, Cirque Du Freak: The Vampire's Assistant en de Chonicles of Narnia verloren het zwerkbaltoernooi tegen de gebrilde tovenaar. En nu treden Percy Jackson en zijn kornuiten in de arena...

Even kort het verhaal schetsen: De drie Griekse broer-goden Zeus (Sean Bean), Poseidon (Kevin McKidd) en Hades (Steve Coogan) strijden al sinds mensenheugenis om de heerschappij in de godenwereld. Het gaat er werkelijk infantiel aan toe want wanneer Zeus zijn Bliksemschicht gestolen wordt en niemand wil vertellen wie hem dat gelapt heeft. Hoofdverdachte is Percy Jackson (Logan Lerman), een nietsvermoedende tiener en tevens Halfgod, zoon van Poseidon en zijn mensen-moeder Sally (Caterine Keener). Wanneer de jacht op hem geopend wordt, zoekt hij met zijn beste vriend en beschermer Grover (Brandon T Jackson) zijn heil in Kamp Halfbloed en maakt hij kennis met gelijkgestemde zielen. Samen met Grover en mede-bastaard Annabeth (Alexandra Daddario) besluit hij zijn naam te zuiveren, zijn gekidnapte moeder te redden en de wereld te behoeden voor een ziedende Zeus...

Eerst en vooral moet ik zeggen dat deze film mijn verwachtingen overtroffen heeft. Het verhaal is meeslepend, effecten zijn ehm overtuigend genoeg op enkele uitzonderingen na en de humor is niet te infantiel. Regisseur Chris Columbus heeft sinds zijn twee eerste verfilmingen van de Harry Potter films al wat kennis in het vakgebied kunnen opbouwen en ik vind dat hij geleerd heeft van zijn fouten.

Waar de eerste Potter films nogal fluffy waren, is deze film meer angstaanjagend. Er zaten kinderen (en enkele volwassenen) in de zaal die toch wel schrokken van het verschijnen van de Furie, Hades en Medusa. Voor de allerjongsten durf ik zelfs te stellen dat het een beetje teveel van het goede was.

De Griekse godenwereld staat volop beschreven in de geschiedenisboeken en kan teren op een rijke verhalenschat waaruit je als verteller toch wat kan puren. Zonder dat je het goed en wel beseft leer je zelfs wat bij. Nadeel is dan weer dat de bekendste figuren reeds zijn opgedraven in deze eerste film: Hydra, Medusa, de hellenhonden, Persephone. Benieuwd of ze de overige verfilmingen nog verrassingen in petto hebben.

Nietegenstaande dat ik grotendeels positief ben, waren er toch enkele dingetjes die me stoorden. Zo kan Percy Jackson probleemloos onder water blijven ademen voor zo'n 7 minuten zonder schadelijke gevolgen. En het is nu maar wachten tot er ergens een kind dat ook wenst uit te proberen en de media achter zich aan krijgt omdat hij hersenschade opgelopen heeft. Alhoewel die hersenbeschadiging ook al kan opgelopen zijn voordat hij besluit dat hij onder water kan blijven ademen.

Tweede zaak waaraan ik me ergerde is wanneer Grover onthuld dat hij een Satyr is (half mens - half geit) Zijn overdreven lichaamsbeharing op zijn onderbenen kwam voor mij eerder lachwekkend dan realistisch over...ooit van Veet gehoord?

Een laatste - en meer fundamenteel - kritiekpuntje is de opbouw van het verhaal. Om zijn moeder te redden moet Percy drie parels zien te bemachtigen waardoor hij toegang kan verkrijgen tot de onderwereld van Hades. Vanaf dan kreeg ik zo'n computerspelletjesgevoel. Opdracht 1: bemachtig parel 1- Opdracht 2: bemachtig parel 2 - en raad eens voor opdracht 3: bemachtig parel 3. Deze structuur begint -voor mij althans - gauw te vervelen.

Of Percy Jackson opgewassen is tegen de tovenaarskunsten van Harry Potter zal de geschiedenis uitwijzen. Zelf heb ik er niks op tegen dat ze nog wat vervolgverhalen breien aan deze reeks, zolang ze het verhaal maar inventief aanpakken.

The Book of Eli

Van de Hughes Brothers met Denzel Washington, Gary Oldman, Mila Kunis, Ray Stevenson, Jennifer Beals, Michael Gambon en Malcolm McDowell

Twee broers in één krappe regisseerstoel... mij lijkt het een recept voor een rampzalige film en de start van een jarenlange verlammende familievete. Maar het tegendeel blijkt waar en is al meermaals bewezen. Denk maar onder meer aan de excentrieke Coen Brothers, The Wachowski Brothers en onze eigen gerenommeerde gebroeders Dardennes.  En nu kunnen we de broertjes Allen en Albert Hughes toevoegen aan dit lijstje van exceptionele filmmakers.

Eerder hebben ze samengewerkt aan de puike thriller From Hell met Johnny Depp. En nu slaan ze de handen in elkaar voor deze apocalyptische Sci-fi/Western/Drama The Book of Eli. 

Het verhaal is samen te vatten in enkele zinnen. Nadat de gehele mensheid er dan toch uiteindelijk in geslaagd is om onze moeder aarde te verkloten,  trekt de eenzaat Eli (Denzel Washington) naar het westen met de nog enig overgebleven bijbel in zijn bezit. Wanneer Carnegie (Gary Oldman) dit verneemt kan de klopjacht op het boek - en op Eli beginnen...

Denzel Washington is verrassend goed gecast als Eli, een man met een roeping... en een machette. Nooit zou het in me opgekomen zijn om de intussen haast 60-jarige Washington te laten opdraven in een prent waarvoor hij zijn martial arts skills zou moeten bovenhalen, maar dit gaat hem wonderwel af. De wijze waarop hij zijn belagers liquideert lijkt wel pure poëzie.

Na A Christmas Caroll, The Dark Knight en de Harry Potter films doet het echt nog eens deugd om Gary Oldman de rol te zien vertolken van een Uber-villain. Hij is nu eenmaal the man you love to hate. Vooral in Léon en True Romance speelde hij rollen waarvoor hij bij mij in het geheugen gegrift staat als one crazy mother-effin-sunovabitch.  

Mila Kunis (bekend van That 70's Show, Forgetting Sarah Marshall en please-for-the-love-of-God-Forgetting Max Payne) krijgt de rol van trouwe sidekick toebedeeld. Aanvankelijk gezonden door Carnegie om Eli te verleiden zijn boek af te staan, kan ze niet anders dan bezwijken voor het charmisma van Eli. Al bij al niet meteen de meest geloofwaardige rol: Ze deed me bij momenten net iets te veel lijken op een Michelle Rodriguez kloon, in plaats van een eigen interpretatie te geven aan een meid met ballen. Maar Mila Kunis mag er best wel wezen, dus dat nam ik er graag bij.

Ondanks het wat zwakke verhaal, werd er wel genoeg aandacht geschonken aan de ontwikkeling van de personages. En dat is toch ongewoon voor dit soort type films à la Mad Max en Waterworld. Er wordt zeker niet overdreven met actiescènes, maar het moet gezegd: De actiescènes die er zijn, zijn wonderwel in beeld gebracht. Diegenen die met het apocalyptische The Road wat ontgoocheld waren door het gebrek aan actie, worden met deze film op hun wenken bediend.

Na het uitbrengen van deze film, hebben de Hughes Brothers genoeg krediet opgebouwd bij de grote filmstudios zodat ze nu de manga verfilming van Akira aangeboden kregen van Warner Brothers. Let wel: dit is niet noodzakelijk goed nieuws. Na het succes van de Matrix trilogie kregen de Wachowski Brothers ook het aanbod om de mangareeks Speed Racer te verfilmen... en deze film flopte grandioos zowal aan de kassa als bij de critici. Laten we hopen dat de geschiedenis zich niet herhaalt...

The Road

Van John Hillcoat met Viggo Mortensen, Kodi Smit-McPhee, Charlize Theron, Robert Duvall en Guy Pearce

Vergis jullie niet. Het gaat hier niet om de yellow brick road: geen mooie landschappen, geen ontmoetingen met nieuwe vrienden, geen technicolor. The Wizard is niet meer...

Na een niet nader genoemde catastrofe is vrijwel alle fauna en flora op aarde verdwenen. De Aarde is herleid tot een woestenij met enkele restanten van wat ooit een beschaving moest voorstellen. Een vijandelijke wereld is overgebleven en voedsel is schaars. Temidden deze miserie volgen we een Vader (Viggo Mortensen) en zijn Zoon (Kodi Smit-McPhee) op weg naar zee. Hopend een blauwe zee te vinden doorstaan ze de vele gevaren die de nieuwe aarde voor hen in petto heeft: bendes, barre weersomstandigheden, honger en ziektes zijn legio. 

The Road is een verfilming van het gelijknamige boek naar de hand van Cormac McCarthy, die eerder No country for Old Men schreef. Dit is geen film voor actiejunks. Hiervoor zijn de actiescènes niet talrijk genoeg en ze zijn zeker niet groots opgezet. Dit is wel een beklijvend verhaal over een Vader die alles zou doen om zijn Zoon een waardig leven te bezorgen.

Ook een kleine waarschuwing voor fans van Charlize Theron, Robert Duvall en Guy Pearce. Hun screentime is nogal gering, ook al zorgen ze voor enkele sterke scènes. Het verhaal draait voornamelijk rond de personages van Viggo Mortensen en Kodi Smit-McPhee. Het zijn dan ook zij die de film naar een hoger niveau weten te tillen. De band tussen Vader-Zoon is sterk uitgewerkt.

Verder springt ook het gebruik van kleur in het oog... of eerder het gebrek daaraan. Sombere landschappen zonder groen, grijze lucht. Dit draagt bij tot een beklemmende sfeer waarin je als kijker haast snakt naar wat warmte en genegenheid.

Zoals je kan merken is dit niet meteen een feel-good film, maar een drama-thriller dat naar je strot grijpt.

Review The Men Who Stare at Goats
(Van: Grant Heslov en met George Clooney, Ewan McGregor, Jeff Bridges en Kevin Spacey)

George Clooney was het zo beu dat hij zijn dagelijkse fix cafeïne noodgedwongen moest delen met de andere sekse, dat hij nu in een film speelt waarin geen enkele vrouw (on-screen) dialoog heeft.

The Men Who Stare at Goats start met Bob Wilton (Ewan McGregor), een journalist die een opmerkelijk verhaal te horen krijgt van ene Gus Lacey (hilarische rol van Stephen Root): Hij kan zijn hamster doden door ernaar te staren...urenlang. De enige reden dat het schattige knaagdier ongedeerd blijft is omdat Gus' moeder het hem verboden heeft. Gus vertelt van een nieuwe ultra-geheime divisie in het leger die de oorlog tracht te winnen door het trainen van een nieuw soort soldaat: de psychische spion...

Eén van de meest fabelachtige soldaten was een zekere Lyn Cassady (Geroge Clooney), die ooit een geit zou gedood hebben door zijn starende blik. Bob had genoeg gehoord en droop teleurgesteld af om te ontdekken dat zijn leven niet enkel professioneel in een dipje zit: Zijn vrouw heeft een affaire en gaat van hem scheiden. Zwaar teneergeslagen besluit hij zijn ex-vrouw te overtuigen van de waarde van zijn bestaan en hij trekt naar Irak als oorlogscorrespondent. Zijn verbazing is groot wanneer hij daar de levende legende Lyn Cassady ontmoet...
 
Meer vertellen over de plot zou zonde zijn. Dit is een film waarvan je best niets weet vooraleer je hem bekijkt. Zoals vaak het geval is zitten enkele hilarische fragmenten reeds in de trailer, waardoor er voor de kijker enkele verrassingen wegvallen. Wellicht door de aanwezigheid van Jeff "The Dude" Bridges deed deze film me vaag denken aan The Big Lebowski.  Deze laatste film was wel superieur, maar toch kon ook deze film bekoren.

Het verhaal laat nogal wat te wensen over. Het is bij momenten onsamenhangend. Het lijkt bij momenten wel een serie willekeurige scènes die losjes aan elkaar geweven zijn. Wellicht zou deze film gebaat hebben bij een meer ervaren regisseur.

Dé reden voor mij om deze film te zien kwam door de aantrekkelijke affiche met stuk voor stuk klasse-acteurs. De acteerprestaties zijn ok, zonder superlatieven te gebruiken. De acteurs lijken wel plezier te hebben aan hun rol, maar ze hebben elk al beter gepresteerd. Vooral Kevin Spacey stelde me teleur en haalt het niveau niet meer van The Usual Suspects of American Beauty. Dit gezegd zijnde vind ik het wel een trapje hoger dan zijn rollen in Superman Returns en 21.

Voor de filmliefhebbers zitten er nogal wat verwijzingen tussen naar Star Wars. De psychische spionnen noemen zichzelf Jedi's. Het feit dat Obi Wan Kenobi himself meedoet aan deze film zorgt dan ook voor enkele leuke one-liners.

Als je eens een avond niet weet wat kijken, dan beveel ik deze film warm aan. Ze bevat grappige dialogen, absurde situaties en natuurlijk de onnavolgbare George Clooney...What else?